جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٠ - غزل ١٤١ بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد

پرهيز نمايم! نصيحت تو در دل من اثرى نخواهد داشت، زيرا از طريقه اى كه اختيار نموده‌ام زيانى نديده‌ام؛ چرا كه آن توجّه به فطرتى است كه محبوبم مرا بر آن امر فرموده؛ كه: «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً، فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها ...»[١]: (پس استوار و مستقيم، روى و تمام وجود خويش را به سوى دين نما، همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد.- در بيان آيه فرموده شده:

١٠٦٦

«فَطَرَهُمْ عَلى فِطْرَتِهِ»

[٢]: (مردم را بر فطرتِ خود آفريد.- فرموده شده:

١٠٦٧

«فَطَرَهُمْ جَميعاً عَلَى التَّوْحيد.»

[٣]: (همه آنان را بر توحيد آفريد.).

پس اى واعظ واى زاهد! خود را معالجه كنيد كه از طريق فطرت دور افتاده‌ايد.

به گفته خواجه در جاى ديگر:

و در جاى ديگر نيز چنين مى گويد:

[١] - روم: ٣٠.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٢، روايت ٣.

[٣] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٢، روايت ٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤، ص ٥٣.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥، ص ٦١.