جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٢ - غزل ١٣٧ بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند

اى خواجه! مبادا دل از گيسو و مظاهر عالم كه مشاهده حضرت محبوب را از طريق ملكوت آنها مى توانى به دست آورى، برگيرى و از اين دام رهايى خود را تمنّا كنى، زيرا مقصود تو در اين دام حاصل مى شود؛ كه:

٨٤٢

«وَانْتَ الَّذى لا الهَ غَيْرُكَ، تَعَرَّفْتَ لِكُلّ شَىْ ءٍ فَماجَهِلَكَ شَىْ ءٌ، وَانْتَ الَّذى تَعَرَّفْتَ إِلَىَّ فى كُلّ شَىْ ءٍ، فَرَأَيْتُكَ ظاهِراً فى كُلّ شَىْ ءٍ، وَانْتَ الظّاهِرُ لِكُلّ شَىْ ءٍ.»

[٢]: (و تويى كه معبودى جز تو نيست خود را به همه اشياء شناساندى، پس هيچ چيز به تو جاهل نيست. و تويى كه خويش را در همه چيز به من شناساندى، پس تو را آشكار و هويدا در همه چيز ديدم، و تويى آشكار و پيداى براى هر چيز.) پس بهتر آن است كه همواره در اين دام بودن را تقاضا نمايى. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٨، ص ٢٢٠.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٠، ص ٣٠٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٧، ص ١٨٨.