جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٦ - غزل ١٣٥ بخت از دهان يار نشانم نمى دهد

و بگويد:

همواره در تمنّاى ديدارش مانند پرگار حضرت محبوب را مى طلبم، ولى افسوس مرا به خود راه نمى دهد. بخواهد بگويد:

١٠٢٦

«الهى! نَفْسٌ اعْزَزْتَها بِتَوْحيدِكَ كَيْفَ تُذِلُّها بِمَهانَةِ هِجْرانِكَ؟»

[٣]: (بار الها! چگونه كسى را كه با توحيدت گرامى داشتى، با پستى هجرانت خوار مى گردانى؟- بگويد:

و يا بخواهد بگويد: من مى كوشم تا از راه مظاهر و تفكّر در ايشان به وى آشنا گردم، و وصالم حاصل شود، ولى او مرا به خود راه نمى دهد، گويا مى خواهد بفرمايد: كجا ممكن است از طريق مظهر ديدارم برايت حاصل شود؛ كه:

١٠٢٧

«كَيْفَ يُسْتَدَلُّ عَلَيْكَ بِما هُوَ فى وُجُودِهِ مُفْتَقِرٌ الَيْكَ.»

[٥]: (چگونه با چيزى كه وجودش نيازمند به توست مى توان بر تو راهنمايى جست؟!.) زيرا مرا به من مى توان شناخت، كه:

١٠٢٨

«مِنْكَ‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٩، ص ٣٤٢.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٠، ص ٣٤٢.

[٥] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨ و ٣٤٩.