جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٣ - غزل ١٣٥ بخت از دهان يار نشانم نمى دهد

پذيرايى‌اش ننمودى؟! و كيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد و به او احسان نكردى؟! آيا سزاوار است به نوميدى از درگاهت بر گردم با آنكه جز تو مولايى كه به نكوكارى ستوده باشد نمى شناسم؟!- بگويد:

لذا مى گويد:

معشوقا! براى گفتار و يا ديدار حيات بخشت، آماده‌ام كه جان خويش به پايت نثار كنم، ولى افسوس كه با گفتار و يا ديدارت نه جان از من مى ستانى و نه زندگانى تازه‌ام مى بخشى.

بخواهد بگويد:

١٠٢٢

«الهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى‌ عَلَيْكَ، مِنْكَ اطْلُبُ الوُصُولَ الَيْكَ.»

[٢]: (بار الها! اين خوارى من است كه در پيشگاهت پيداست، و اين حال من است كه بر تو پنهان نيست. از تو وصال و رسيدن به خودت را خواهانم.- بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٢، ص ١٦٢.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٥، ص ٣٩٧.