جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٨ - غزل ١٣٤ بلبلى خون جگر خورد و گلى حاصل كرد

زاهدا و واعظا! با ديده بى‌اعتنايى و خوارى به صورت بشرى و خاكى ژوليده و اشك ديدگانم كه از فراق محبوبم فرو مى بارم منگر زيرا آسمان لاجوردى و زمين را اشك چشم و روى خاكى من براى شما طربخانه و محلّ عيش قرار داد؛ كه:

١٠١٧

«عَبْدى! خَلَقْتُ الاشْياءَ لأَجْلِكَ، وَخَلَقْتُكَ لأَجْلى.»

[٢]: (اى بنده من! تمام اشياء را به خاطر تو آفريدم، و تو را براى خودم.).

و ممكن است منظور خواجه از بيت فوق، خطاب به حضرت محبوب باشد، بخواهد بگويد: اى دوست! به صورت خاكى و چشم اشك آلود من به خوارى و بى اعتنايى منگر و از وصالت برخوردارم فرما.

خلاصه بخواهد بگويد:

١٠١٨

«الهى! إسْتَشْفَعْتُ الَيْكَ، وَاسْتَجْرتُ بِكَ مِنْكَ، اتَيْتُكَ طامِعاً احسانِكَ، راغِباً [فِى إمْتِنانِكَ‌]، مُسْتَسْقِياً وَبَلَ [وابِلَ‌] طَوْلِكَ، مُسْتَمْطِراً غَمامَ فَضْلِكَ.»

[٣]: (معبودا! تو را به درگاهت ميانجى و شفيع خود قرار داده و از تو به خود تو پناه مى برم. به درگاه تو آمده‌ام در حالى كه به احسان و نيكى تو طمع دارم، و به نوازشت مايل و راغبم، و خواهان باران عطا و فضل و بخششت مى باشم.- بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣١.

[٢] - الجواهر السنيّة، ص ٣٦١.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.