جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٢ - غزل ١٣٢ به سر جام جم آنگه نظر توانى كرد

اى خواجه! و يااى سالك! زمانى هجرانت به پايان خواهد رسيد و به مقصد و مقصود و معشوق خود كه ديدار محبوب است، نايل خواهى شد كه در عبوديّت و بندگى‌ات اخلاص داشته باشى، و هيچ گونه شائبه شرك جلىّ و خفىّ در اعمال عبادى و كردارت ديده نشود، كه: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ، فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً.»[١]: (هر كسى از مرد و زن عمل شايسته انجام دهد، در حالى كه مؤمن باشد، مسلّماً او را به زندگانى پاكيزه زنده مى نماييم.- نيز:

٩٩٩

«مَنْ اخْلَصَ الْعَمَلَ، لَمْ يُعْدَمِ الْمأَمُولَ.»

[٢]: (هركس عمل خود را خالص گرداند، از نيل به آرزوى خود محروم نمى ماند.- همچنين:

١٠٠٠

«غايَةُ الاخْلاصِ، الْخَلاصُ.»

[٣]: (فرجام اخلاص، رهايى [از ماسِوى‌ اللّه‌] مى‌باشد.- به گفته خواجه در جايى:

امّا:

اى راهرو واى خواجه! وقتى از بند تعلّقات آزاد مى شوى و مى توانى به كوى جانان راه يابى و به مشاهده حضرت دوست نايل گردى كه غبار و حجاب و توجّه به عالم طبيعت تو را مانع از ديدن رُخسار يار نشود، بكوش تا تو را حجابى نماند،.

[١] - نحل: ٩٧.

[٢] ( ٢، ٣) فهرست موضوعى غرر و درر، باب الاخلاص، ص ٩٣.

[٣] ( ٢، ٣) فهرست موضوعى غرر و درر، باب الاخلاص، ص ٩٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥٣، ص ٢٦٧.