جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٧ - غزل ١٣٢ به سر جام جم آنگه نظر توانى كرد

به سرّ جام جم آنگه نظر توانى كرد

كه خاك ميكده، كُحلْ بصر توانى كرد

گدايى دَرِ ميخانه طرْفه اكسيرى است‌

گر اين عمل بكنى، خاك زر توانى كرد

مباش بى‌مِىْ و مطرب به زيرِ چرخِ كبود

كز اين ترانه، غم از دل به در توانى كرد

به عزمِ مرحله عشق، پيش نِهْ قدمى‌

كه سودها برى ار اين سفر توانى كرد

بيا كه چاره ذوقِ حضور و نظمِ امور

به فيض بخشىِ اهل نظر توانى كرد

گُلِ مرادِ تو آنگه نقاب بگشايد

كه خدمتش چو نسيمِ سحر توانى كرد

تو كز سراى طبيعت نمى روى بيرون‌

كجا به كوى حقيقت گذر توانى كرد

جمال يار ندارد نقاب و پرده، ولى‌

غبارِ رَهْ بنشان تا نظر توانى كرد

دلا! زِ نور رياضت گر آگهى يابى‌

چو شمع خنده زنان، تركِ سر توانى كرد

ولى تو تا لب معشوق و جام مى، خواهى‌

طمع مدار كه كار دگر توانى كرد

گر اين نصيحت شاهانه بشنوى حافظ!

به شاهراهِ طريقت گذر توانى كرد