رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٥٩ - باب سيم سنن الاستطابة المطلقة

و در بعضى از روايات: «الواشرة و المؤتشرة»[١] آمده. و در ذكرى مى‌گويد: «و في رواية بدل «الواشمة» «النامصة و المنتمصة» أي للشعر و غرز البدن بابرة و اتباعه بخضاب و ترقيق الاسنان تنميص الشعر في الفاعلة و القابلة؛ لا لنجاسة الشعر».[٢]

«واصله» زنى است كه فاعل وصل موى زنى با موى ديگرى شود، و «مستوصله» زنى كه قابل اين فعل و طالب و محلّ آن باشد.

و همچنين «واشمه» فاعله فعل وشم و «مستوشمة» قابله آن است، و وشم- به فتح واو و اعجام شين ساكنه- عبارت است از فرو بردن سوزن در موضعى از بدن، پس آن محل را از سرمه يا وسمه يا از نيل پر كردن است‌

و بر همين قياس «واشرة و مستوشرة» فاعله و قابله «وشر» است- به سكون شين معجمه بعد از واو مفتوحه و قبل از راء- يعنى باريك كردن و تيز كردن دندانهاى زن به سوهان يا به آلتى ديگر و معنى «مؤتشره» از باب افتعال و «مستوشرة» از باب استفعال يكى است و علماء لغت گفته‌اند: اصل وشر: أشر است- به همزه مفتوحه و شين معجمه ساكنه- و بعضى گويند:

أشر و وشر دو لغت به يك معنى.

و همچنين مفاد لعن نامصة و متنمصة از باب تفعّل يا مستنمصة از باب استفعال، تأكيد نهى است از فاعليّت و قابليّت فعل نمص- به اسكان ميم متوسط ميان نون مفتوحه و صاد مهمله- يعنى نتف و كندن موى از ناصيه و جبين و صدغ و خدّ و غير آن به آلت منماص و منقاش يا ريسمان يا آلتى ديگر از آلات نتف.

[١٥٠] مسألة: نتف موى داخل انف به منقاش سنت است و از أبى عبد اللّه الصادق (ع) در كافى و فقيه و غيرها مروىّ شده كه سبب حسن و نضارت وجه است،

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٧، ص ١٣٣، ح ٢٢١٧٩.

[٢]. ذكرى الشيعة، ج ١، ص ١٦٠.