رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٥١ - باب سيم سنن الاستطابة المطلقة
در صحاح گفته است: «اللحى منبت اللحية من الانسان و غيره»[١].
در مُغْرب گفته است: «اللحى العظم الذي عليه الاسنان».
پس به مقتضاى نصوص احاديث، ذقن و طرفين را به دست راست گرفته، آنچه از مسترسل لحيه در جهت طول از قبضه بيرون افتد، قصّ و جزّ آن لازم است.
[١٣٧] مسألة: در اصلاح، رعايت تدوير لحيه در جهت عرض مستحب است، مستند حكم استحباب صحيحه محمد بن مسلم است از طريق كافى قال: «رأيت أبا جعفر الباقر (ع) يأخذ من لحيته، فقال: دوّرها»[٢].
[١٣٨] مسألة: موى سفيد- كه در لحيه ظاهر شود- كندن آن مكروه است و حرام نيست و حديث شريف رسول اللّه ٦ كه فرموده: «الشيب نور فلا تنتفوه»[٣] بر نهى تنزيهى محمول است كه مفاد آن كراهت است، نه نهى تحريمى و آنكه در حديث ديگر فرموده است:
«الشيب وقار»[٤] بر آن دلالت دارد. «و لا بأس به» كه در احاديث اوصياء طاهرين (ع) وارد است، مقصود از آن بيان جواز است، نه نفى كراهيّت.
و پيش من اصحّ آن است كه كراهت در نتف شيب است به خصوص، امّا قصّ و جزّ مكروه نيست، چنانچه صدوق- رضوان اللّه تعالى عليه- در فقيه روايت كرده، گفته است:
«كان علي (ع) لا يرى بجزّ الشيب بأساً، و يكره نتفه، فالنهي عن نتف الشيب نهي كراهية لا نهي تحريم؛ لأنّ الصادق (ع) يقول: «لا بأس بجزّ الشمط و نتفه، و جزّه أحبّ إليّ من نتفه»[٥].
[١]. صحاح اللغة، ج ٦، ص ٣٤٨.
[٢]. الكافي، ج ٦، ص ٤٨٧، ح ٥.
[٣]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٣٠، ح ٣٣٨.
[٤]. مضمون آن در الكافي، ج ٦، ص ٤٩٣، ح ٥.
[٥]. الكافي، ج ٦، ص ٤٩٢، ح ١.