راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٩٠ - روز قيامت و سختيها و نامهاى آن

انكدار، روز انتشار، روز انشقاق، روز وقوف، روز خروج، روز خلود، روز وعيد، روز تغابن، روز عبوس، روز معلوم، روز موعود، روز مشهود، روز لا ريب فيه (در آن شكّ نيست)، روز تبلى السّرائر (اسرار آشكار مى‌شود)، روزى كه كسى كه به جاى ديگرى مجازات نمى‌شود، روزى كه در آن چشمها خيره مى‌شود، روزى كه دوستى از دوستى چيزى را كفايت نكند، روزى كه هيچ كس قادر بر انجام كارى براى ديگرى نيست، روزى كه به سوى آتش جهنّم رانده شوند، روزى كه در آتش دوزخ به صورتشان كشيده شوند، روزى‌

كه صورتهاشان در آتش گردانيده شود، روزى كه پدر چيزى از مجازات فرزند را تحمّل نمى‌كند، روزى كه مرد از برادر خود مى‌گريزد، روزى كه نمى‌توانند سخن گويند و به آنها اجازه داده نمى‌شود پوزش بخواهند، روزى كه هيچ كس قدرت ندارد آن را از خدا باز گرداند، روزى كه آنان بيرون مى‌آيند، روزى كه بر آتش آزموده مى‌شوند، روزى كه مال و فرزند سودى ندارد، روزى كه پوزشخواهى ستمگران سودمند نيست و لعنت و سراى بد براى آنهاست، روزى كه در آن غذرها مردود و اسرار مكشوف و ضماير آشكار و پرده‌ها برداشته مى‌شود، روزى كه در آن چشمها خاشع و صداها آرام و التفات اندك و نهفته‌ها ظاهر و گناهها و پليديها آشكار مى‌شود، روزى كه بندگان رانده مى‌شوند و گواهان آنها را همراهى مى‌كنند و در آن كودك پير و پير مدهوش مى‌شود. در اين روز ترازوها نصب و دفاتر اعمال باز و دوزخ نمايان مى‌شود، حميم به جوش مى‌آيد، دوزخ نفس بر مى‌آورد، كافران نوميد مى‌شوند، آتش شعله‌ور مى‌شود رنگ رخسارها تغيير مى‌كند، زبانها گنگ مى‌شود و اعضاى انسان به سخن در مى‌آيد.

اى انسان چه چيزى تو را در برابر پروردگار كريمت مغرور كرده است كه درها را بسته‌اى و پرده‌ها را فروهشته‌اى و از مردمان خود را پنهان كرده‌اى و به ارتكاب فسق و فجور پرداخته‌اى، آيا چه خواهى كرد هنگامى كه اعضايت بر ضدّ تو گواهى دهند. آرى واى بر ما و باز هم واى بر ما گروه غافلان كه خداوند سرور پيامبران را به سوى ما مى‌فرستد و كتابى روشنگر بر او نازل مى‌كند و ما را از صفات و چگونگى روز جزا آگاه مى‌سازد و غفلت ما را به ما گوشزد مى‌كند و مى‌فرمايد: اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ وَ هُمْ في غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ، ما يَأْتِيهِمْ من ذِكْرٍ من رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ، لاهِيَةً قُلُوبُهُمْ«١»، سپس ما را از نزديك بودن‌