راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٤٦ - اوصاف حور العين و ولدان

و نورى كه تو را فرا گرفته اثر سپيدى و پاكيزگى و درخشندگى دندانهاى اوست، دوست خدا مى‌گويد: به او اجازه دهيد بر من وارد شود، هزار غلام و هزار كنيز با شتاب به سوى آن حوريّه مى‌روند و اين خبر را به او بشارت مى‌دهند، وى از خيمه خود بيرون مى‌آيد و بر او وارد مى‌شود در حالى كه هفتاد جامه رنگارنگ كه همه از زر و سيم بافته شده و به درّ و ياقوت و زبرجد آراسته گرديده و به مشك و عنبر رنگين شده‌اند بر تن دارد و به گونه‌اى است كه مغز پايش از وراى اين جامه‌ها ديده مى‌شود، طول او هفتاد ذراع و ميان دو شانه‌اش ده ذراع است، هنگامى كه نزديك دوست خدا قرار مى‌گيرد خدمتكاران با سينيهاى زرّين و سيمين كه پر از درّ و ياقوت و زبرجدند جلو مى‌آيند و آنها را نثار او مى‌كنند سپس دوست خدا و حوريّه يكديگر را در آغوش مى‌كشند و هيچ كدام از ديگرى دچار خستگى و ملالت نمى‌شود».

راوى گفته است: سپس ابو جعفر امام باقر عليه السّلام فرمود: «امّا بهشتى كه در كتاب خدا مذكور است عبارت از بهشت عدن، بهشت فردوس، بهشت نعيم و بهشت مأوى است، و نيز خدا را بهشتهاى ديگرى بر گرداگرد اين بهشتهاست. و در آنها مؤمن هر چه دوست دارد و بدان ميل مى‌كند برايش فراهم است، و به هر گونه كه بخواهد در آنها با لذّت و نعمت بسر مى‌برد، هنگامى كه مؤمن چيزى بخواهد يا آرزوى چيزى كند تنها بدين صورت آن را طلب مى‌كند كه بگويد: سبحانك الّهمّ، وقتى اين را بگويد خدمتكران به آوردن چيزى كه خواسته و بدان رغبت كرده است مبادرت مى‌كنند بى آن كه آن را از آنان بطلبد يا به آن دستور دهد، و اين معناى قول خداوند متعال است كه: دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ«١» مراد تحيّت خدمتكاران است، و نيز فرموده است: وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ«٢»، اين را زمانى مى‌گويند كه لذّاتشان را از مباشرت و طعام و شراب بر آورده مى‌كنند و با گفتن آن به هنگام فراغ حمد خدا را به جا مى‌آورند. امّا اين كه فرموده است: أُولئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ«٣» مراد اين است كه خدمتكاران روزى دوستان خدا را مى‌دانند و آن را پيش از آن كه از آنها