آخرين انقلاب قرن - زارع، عباس - الصفحة ٢١٩ - گفتار دوم امام خمينى، ولايت فقيه و حاكميت ملى

مى شود كه قدرت فلان حزب يا فلان جبهه حاكم، مطلق بوده و پس از انقلاب، ديگر رعايت

حقوق مردم را نمى كنند و حزب يا تشكيلات حزبى است كه حاكم بر سرنوشت مردم است. امام

خمينى در چنين شرايطى در عرصه ملى و در عرصه بين المللى ظهور مى كند و از همان گام

نخست پلى مى زند بين شريعت و قدرت مردم. در واقع ايشان تنفيذ شريعت را به رأى مردم

گره مى زند و از همان ابتدا هم اين روش را دارد.

روز اولى كه ايشان پس از تبعيد بسيار طولانى به ايران باز گشتند در بهشت زهرا در

خطابه اى بسيار تاريخى و هيجان انگيز اعلام كردند كه من دولت را بر مى دارم و عوض

مى كنم و بلافاصله گفتند با پشتيبانى و حمايت مردم چنين مى كنم و از همان گام نخست

هر فرمانى و هر هشدارى كه به رژيم سلطنتى مى دادند، بلافاصله رأى مردم و حمايت آنها

را مطرح مى كردند. اين پديده جديدى در بين حكومتهاى دينى بود كه مسئله رأى مردم با

مسئله شريعت و حكومت دينى سازگار مى شد; بعد از ٢٢ بهمن چيزى نمى گذرد كه اصل حكومت

دينى به رأى گذاشته مى شود و ظاهراً ٩٨ يا ٩٩ درصد مردم به حكومت اسلامى رأى مى

دهند. باز هم چيزى نمى گذرد كه مسئله قانون اساسى كه ميثاق ملى ايران است مطرح مى

شود و ايشان با رأى مردم مجلس مؤسسان را تشكيل مى دهند و پيش نويس قانون اساسى را

تهيه مى كنند. سپس براى تأييد پيش نويس قانون اساسى مجدداً از مردم رأى مى گيرند و

به اصطلاح رفراندوم مى كنند. در همين قانون اساسى براى انتخاب و عزل رهبر انقلاب،

مجلس خبرگان كه اعضاى آن با رأى مردم انتخاب مى شوند پيش بينى مى شود. پس مى بينيم

در هر گامى كه امام بر مى دارند رأى مردم را مطرح مى كنند. در واقع به نظر مى رسد ـ

گرچه نمى شود به صورت قطع گفت ـ كه ايشان در زمان غيبت، مشروعيت ولايت فقيه را به

رأى مردم مرتبط مى دانند. دليل عقلى هم اين كار را تأييد مى كند; زيرا اگر رأى مردم

در ميان نباشد مفاسد زيادى به دنبال خواهد داشت. زيرا هر كسى از ميان مجتهدين مى

تواند بگويد من ولى فقيه هستم. در واقع، امام به مسئله ولايت، كه از نظر ما شيعيان

يك نظام فكرى است كه بر پايه آن به امامت و بعد به نايب امام معتقديم، هويت جديد و

صورت جديدى مى بخشند و در واقع مسئله مشروعيت را تنفيذ رأى مردم تلقى مى كنند; زيرا

ممكن است كسى در مرحله ثبوت ولى فقيه باشد، ولى به اصطلاح ما طلبه ها (ما هم سال ها

طلبه بوده ايم) در مرحله اثبات، اين رأى مردم است كه ولى فقيه را ظاهر مى كند و مى

نماياند و بدان وجهه قانونى مى بخشد و آن را تحكيم