آخرين انقلاب قرن - زارع، عباس - الصفحة ١٠٤ - گفتار چهارم انقلاب آرمان شيعه، امام خمينى و حكومت اسلامى
ويژگى ديگر شخص امام كه او را به طور كلى از ديگران ممتاز مى گردانيد سلامتى
كامل جسمى او بود، به طورى كه تا سن نود سالگى نه خميده شد، و نه دستش لرزش پيدا
كرد. سلامتى جسم در يك رهبر انقلاب نمايانگر سلامتى كامل فكرى او نيز هست. امام، به
علاوه، سخنورى برجسته، داراى خطى زيبا و انشائى عالى به فارسى و عربى درحد يك
نويسنده چيره دست، اندامى برازنده، و قيافه اى جالب بودند كه اين ديگر حسن خدا داده
بود. از همه مهم تر اين كه خود امام فرمود: «واللّه من هرگز از چيزى نترسيده ام»!
اين ويژگى امام شايد استثنايى باشد.
مطلب ديگرى كه به انقلاب اسلامى ايران رونق بخشيد و آن را به پيروزى رساند، جو
زمان بود. زمان براى رهبران انقلاب هاى پيشين چندان مساعد نبود. وسايل ارتباط جمعى
امروز، امواج راديويى و تلويزيونى، ويدئو، فيلم، پلى كپى، زيراكس و نوار براى تكثير
نطق ها و گرفتن صحنه ها و بردن به نقاط ديگر و نمايش آنها، در آن زمان ها وجود
نداشت. اين عوامل در پيروزى انقلاب اسلامى ايران فوق العاده مؤثر بود و در تسريع
كار نقش مهمى داشت.
مطلب سوم، طول مدت انقلاب است. انقلاب هاى ديگر چندان طول نكشيد و رهبران
نتوانستند مردم را درست در جريان امر بگذارند. طولانى ترين آن ها كه مشروطه بود تا
پايان عمر رهبرانش شش هفت سال بيشتر به طول نينجاميد. در اين مدت كوتاه آن هم در آن
زمان ها مشكل بود كه مردم همه چيز را بفهمند، و آنچه را بر عكس فهميده اند از اذهان
خود بزدايند و چنانكه بايد روشن شوند و راه درست را بيابند.
از سال ١٣٤١ كه انقلاب اسلامى آغاز شد تا فروردين ـ ١٣٥٨ كه انقلاب به پيروزى
رسيد، حدود هفده سال طول كشيد. در اين مدت رهبر انقلاب، امام خمينى، دو بار دستگير
شد; يك بار ده ماه و ده روز در تهران زندانى بود، و بار ديگر يك سال و اندى در
تركيه تبعيد بود. چهارده سال هم در نجف اشرف تحت نظر بود. امام از عراق به اروپا
رفت، در آنجا با دنيا صحبت كرد، و امواج تلويزيونى او را به دنيا نشان داد.
طى اين مدت طولانى آوازه امام در ميان قشرهاى مختلف مردم ايران و ملت هاى جهان
طنين افكند. هزاران نفر از علما و دانشجويان و عامه مردم به خاطر انقلاب به زندان
افتادند يا تبعيد شدند و يا به شهادت رسيدند. همه مردم هم اين ها را دانستند
و از خواسته هاى رهبر انقلاب آگاه شدند.
همه دانستند كه دستگاه شاه ايران مورد تمايل اكثريت قريب به اتفاق مردم نيست، و
امام رهبر انقلاب او را لايق سلطنت نمى داند، و اصولا دوران سلطنت به