آخرين انقلاب قرن - زارع، عباس - الصفحة ٢١٦ - گفتار يكم حكومت اسلامى، نهاد مصلحت و چالش هاى آتى

على رغم اين كه در مرحله ثبوت و حاقّ واقع چه وضعى داشته باشد، وابسته به «رأى

مردم» و گزينش مردم تلقى مى گردد و صرف نظر از اين كه شخصى «نسبت به ولايت خود» به

چه برداشت و نتيجه اى برسد، تنها رأى اكثريت و «اجتماع امت اسلامى» آشكار كننده

«صواب» از خطا تفسير مى شود. همچنين ولايت مطلقه با مفهوم «وكالت» مورد تطبيق و

ارزيابى قرار مى گيرد و عدم مشروعيت بقايى ولايت فقيه، معادل تجلى حكومت ديكتاتورى

تلقى مى گردد و حكومت و امامت خارجى معصوم نيز تنها با رأى مردم، قابل تحقق و

ارزيابى مى گردد. در فراز نهايى، حكومت اسلامى، حكومتى غيرتوتاليتر و نظامى مبتنى

بر «دو پايه مردم و شريعت» معرفى شده و ولايت و قدرت مطلقه ولى فقيه، «مقيد به

چارچوب» مصالح عمومى مردم و مصالح اسلام و مسلمين بازشناسى مى گردد و بر اين اساس،

ولايت مطلقه ـ به معنى اختيارات خاص ـ ويژگى «ضرورى همه نظام ها» شمرده مى شود.