آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ١٦٦ - فرع دوّم حكم بوسيدن از روى شهوت

مى‌گيريد؟ و اگر به آن استدلال مى‌كنيد، چرا به «ثلاثين سوطاً» اعتنا نكرديد؟ آيا از اين عدد الغاى خصوصيّت مى‌كنيد؟ كه كسى اين كار را نكرده است؛ بلكه آن را به عنوان حدّاقل گفته‌اند.

نكته‌ى ديگرى كه بايد به آن توجّه كرد، در متن روايت سليمان بن هلال، [١] امام عليه السلام فرمود: «ذوا محرم» و نفرمود: «ذوا رحم» كه در تحرير گفته‌اند. بنا بر روايت، آيا به اين معناست كه دو شخص با هم محرم‌اند؟

اگر گفته شود: محرميّت بين زن و مرد معنا دارد، امّا بين دو مرد معنا نمى‌دهد. مى‌گوييم:

مقصود اين است كه اگر يكى از آن‌ها زن بود، آيا با ديگرى محرميّت داشت؟ لذا، دو پسر عمو «ذوا رحم» هستند امّا «ذوا محرم» نيستند؛ زيرا، اگر يكى دختر بود، مى‌توانست با ديگرى ازدواج كند.

كدام يك از اين دو معنا، در روايت قصد شده است؛ محرميّت يا قرابت؟ بنا بر فرض اوّل، دو پسر عمو با هم محرميّت ندارند؛ ولى بر فرض دوّم، قرابت برقرار است؟

به نظر مى‌رسد منظور از «ذوا محرم» به قرينه‌ى اين كه دو مرد هستند، معنايى است كه ما احتمال داديم.

اشكال اساسى بر روايت، ضعف سند آن است؛ بنابراين، نمى‌توان اين قيد را استفاده كرد؛ امّا آن‌چه برخى از فقها مطرح كرده‌اند كه اجتماع دو برادر زير يك لحاف حرام است يا نه؟ ربطى به بحث ما ندارد. زيرا، ممكن است خوابيدن دو برادر برهنه زير يك لحاف حرام باشد، اگر ما شرط را عدم قرابت بدانيم، در عين حال تعزير مطلق مترتّب مى‌شود و به بحث ما كه در تعزير خاصّ است، مربوط نمى‌گردد.

فرع دوّم: حكم بوسيدن از روى شهوت‌

در اين فرع صحبت در اصل تعزير است كه به مناسبت مطرح كرده‌اند. اگر كسى بچّه‌اى را به شهوت ببوسد، عمل حرام انجام داده است و بايد بر آن تعزير شود؛ همين‌طور اگر مردى، مردى، يا زنى و يا دختربچّه‌اى را به شهوت ببوسد، حكمش تعزير است.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٣٦٧، باب ١٠ از ابواب حدّ زنا، ح ٢١.