آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ١٥٦ - فرع اوّل تعزير همخوابگان

جهت گفته: ضعف آن به عمل اصحاب جبران مى‌شود؛ در حالى كه در متن روايت تصريح شده است مقصود از «ابن‌سنان»، «عبداللَّه بن سنان» است و نيازى به جابر ضعف سند ندارد.

٢- محمّد بن الحسن بإسناده عن يونس بن عبدالرّحمن، عن معاوية بن عمّار، قال: قلت لأبي عبداللَّه عليه السلام: المرأتان تنامان في ثوب واحد، فقال:

تضربان، فقلت: حدّاً؟ قال: لا، قلت: الرجلان ينامان في ثوب واحد؟ قال:

يضربان، قال: قلت: الحدّ؟ قال: لا. [١]

فقه الحديث: در اين صحيحه، معاوية بن عمّار از امام صادق عليه السلام درباره‌ى حكم دو زنى كه در يك لباس و ازار خوابيده‌اند، مى‌پرسد. امام عليه السلام فرمود: آنان را مى‌زنند. سؤال كرد ضرب بايد به اندازه‌ى حدّ برسد؟ فرمود: نه.

احتمال ديگرى نيز به ذهن مى‌آيد و آن اين‌كه سؤال راوى از كمّيت نيست؛ بلكه از كيفيّت مى‌پرسد؛ يعنى مقصود شما از «تضربان» چيست؟ آيا جنبه‌ى حدّى دارد يا جنبه‌ى تعزيرى؟ بنا بر اين احتمال، مقدار ضرب را مى‌داند كه صد تازيانه است، امّا نمى‌داند آيا به عنوان حدّ اقامه مى‌شود يا به عنوان تعزير. در اين صورت، روايت با روايات گذشته تعارض ندارد؛ بلكه از همان قسم به حساب مى‌آيد. اين احتمال را در كلمات فقها نديديم.

آن‌گاه پيرامون هم‌خوابگى دو مرد مى‌پرسد. و امام عليه السلام مى‌فرمايد: آنان را مى‌زنند.

مى‌گويد: حدّ مى‌زنند؟ پاسخ مى‌شنود: نه.

تذكّر: روايت نوزدهم و بيستم باب دهم از ابواب حد زنا دلالت بر نود و نه تازيانه دارد؛ ليكن مربوط به اجتماع مرد و زن است و ربطى به بحث ما ندارد.

كيفيّت جمع بين دو طايفه از روايات‌

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٣٦٧، باب ١٠ از ابواب حدّ زنا، ح ١٦.