آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٢٠٩ - مساحقهى با باكره بعد از مجامعت شوهر

[حكم ما لو ساحقت بكراً بعد وطى‌ء زوجها]

[مسألة ١٣- لو وطأ زوجته فساحقت بكراً فحملت البكر فالولد للواطى‌ء صاحب الماء، وعلى الصبيّة الجلد مائة بعد وضعها إن كانت مطاوعة، والولد يلحق بها أيضاً، ولها بعد رفع العذرة مهر مثل نسائها.

وأمّا المرأة فقد ورد أنّ عليها الرجم، وفيه تأمّل، والأحوط الأشبه فيها الجلد مائة.]

مساحقه‌ى با باكره بعد از مجامعت شوهر

اگر مردى با همسرش نزديكى كند و او با باكره‌اى مساحقه كرده، آبستن شود، فرزند متعلّق به مرد واطى و صاحب منى است؛ و بر آن باكره در صورت مطاوعت به اين كار، صد تازيانه پس از زايمان مى‌زنند و بچّه نيز به او ملحق مى‌گردد؛ و پس از رفع بكارتش به زايمان، مهرالمثل را مى‌گيرد.

روايتى در رجم زن مساحقه‌گر رسيده است؛ ليكن در آن تأمّل است و احتياط در صد تازيانه است.

مرحوم محقّق‌ [١] در شرايع‌ اين مسأله را با آن كه بنايش بر اختصار و عدم استدلال است، به صورت مفصّل و استدلالى مطرح مى‌كند.

در اين مسأله از جهاتى بحث است كه به پاره‌اى از آن‌ها در گذشته اشاره كرديم.

ما برخلاف نظر تحريرالوسيله‌ و مشهور گفتيم: اگر دو زن مساحقه كنند، بر طبق روايات رسيده، اگر زن شوهردارى با دختر باكره‌اى به اين عمل دست زد، حدّ زن محصنه رجم و حدّ باكره‌ى غير محصنه صد تازيانه است؛ البتّه اجراى صد تازيانه بر باكره پس از وضع حمل است؛ زيرا، ممكن است براى حملش ضرر داشته باشد.

به هر حال، مسأله اختلافى است و مرحوم ابن‌ادريس‌ [٢] و محقّق رحمهما الله‌ [٣] مى‌گفتند: بر زن‌

[١]. شرايع الاسلام، ج ٤، ص ٩٤٣.

[٢]. السرائر، ج ٣، ص ٣٦٧.

[٣]. شرايع الاسلام، ج ٤، ص ٩٤٣.