آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ١٧٦ - ادلّهى حرمت مساحقه

در بعضى از روايات به جاى استفاده از كلمه‌ى «مساحقه» و «سحق» واژه «اللواتي باللواتي» [١] يعنى زن‌هاى مختلط، يا «المتشبّهات بالرجال من النساء» [٢] يعنى مردان متشبّه كه لواطكارند و مخنّثون به آنان گفته مى‌شود، زنانى كه شبيه به چنين مردانى هستند و به وسيله‌ى مساحقه اطفاى شهوت مى‌كنند؛ مثل اين كه در اين حالت، شباهت به مردان پيدا كرده و به عنوان واطى و موطوء معنون مى‌شوند.

ادلّه‌ى حرمت مساحقه‌

روايات زيادى بر لعن مساحقه‌گران و عذاب آنان در قيامت به صورت‌هاى گوناگون دلالت دارد. براى آنان لباس و مقنعه‌اى از آتش مقرّر كرده و آتش در باطن تا داخل مغزشان نفوذ مى‌كند. [٣] روايت زير را براى نمونه ذكر مى‌كنيم:

محمّد بن يعقوب، عن عليّ بن إبراهيم، عن أبيه، عن ابن أبي عمير، عن محمّد بن أبي حمزة وهشام وحفص، كلّهم عن أبي عبداللَّه عليه السلام، أنّه دخل عليه نسوة فسألته امرأة منهنّ عن السّحق، فقال: حدّها حدّ الزاني، فقالت المرأة: ما ذكر اللَّه ذلك في القرآن فقال: بلى، قالت: وأين هنَّ، قال: هنَّ أصحاب الرّسّ. [٤]

فقه الحديث: عدّه‌اى از زنان نزد امام صادق عليه السلام آمدند؛ يكى از آنان سؤال كرد: حدّ مساحقه چيست؟ امام عليه السلام فرمود: حدّش حدّ زنا است- البتّه در آينده مطرح مى‌شود كه بين محصن و غير محصن فرق است يا نه؟-.

آن زن به عنوان اعتراض گفت: در قرآن درباره‌ى مساحقه چيزى نداريم؛ از كجاى‌

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٢٦١، باب ٢٤ از ابواب نكاح محرم، ح ٤.

[٢]. همان، ح ٢.

[٣]. همان، ح ٣.

[٤]. همان، ج ١٨، ص ٤٢٤، باب ١ از ابواب حدّ سحق، ح ١.