و لكن ظاهر علتى كه در روايت مذكور است درست نمىآيد در صورتى كه يكى از طفلها سه سال داشته باشد و يكى سيزده سال و چهارده ساله است، كه غالب اين است كه تفاوت بسيار است ميان آنها. پس روايت را بايد حمل كرد به صورتى كه تفاوت، قليل باشد.

و هم چنين گاه است كه اطفال مختلفند در ماكولات، بعضى اطفال گوشت نمىخورند و بعضى پنير نمىخورند و ديگرها مىخورند. مسامحه در اينها كردن بسيار مشكل است، بلكه صورتى ندارد. و چون تضييع مال صغير است پس ولى بايد حساب اينها را نگاه دارد.

و در امر نان چون غالب اين است كه يك جا مىگيرند و يك جا مىبرند و در سر يك سفره مىخورند، حساب كم و زياد آن غالبا مستلزم حرج و عسر است. و هم چنين مثل برنج مطبوخ و هريسه و امثال آن. و آن را هم در صورتى مىتوان مسامحه كرد كه تفاوت كم باشد. چنانكه گفتيم.

٢١٠: سؤال:

آيا جائز است كه ولى مال صغير را مخلوط به مال خود كند در انفاق، و او را داخل عيال خود كند و به يكى از آنها حساب كند؟ يا واجب است كه او را جدا كند و مال او را صرف او كند؟

جواب:

بلى جايز است مخلوط كردن با ملاحظۀ مصلحت و عدم اضرار. چنانكه آيات قرآنى و اخبار [١] دلالت بر آن دارد. مثل قوله حق تعالى «وَ إِنْ تُخٰالِطُوهُمْ فَإِخْوٰانُكُمْ وَ اللّٰهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ». بلكه گاه است كه مستحب است چون اصلح است، مثل اين كه آرد او را با آرد خود خمير مىكند كه خرج على حده در طبخ آن نباشد، هر چند نمك و هيزم را با او محسوب دارد، لكن فرق است ما بين اين كه جدا خمير كند و جدا تنور بسوزاند از براى طبخ.

و هم چنين بلكه بهتر اين است كه در اين امور هم مسامحه كند و احتياطا خوراك

[١]: رجوع كنيد به روايات باب ٧٢، از ابواب «ما يكتسب به»، وسايل: ج ١٢.