هر گاه چند نفر صغير باشند كه اموال آنها مخلوط است، و ولى متوجه انفاق آنها است از مال خودشان. آيا تكليف ولى در نفقه و كسوۀ ايشان چه چيز است؟ حساب نان آنها و خرج آنها را چگونه نگاه دارد كه زياد و كم نشود؟

جواب:

لباس آنها تفاوت دارد. بايد بزرگى و كوچكى [را] منظور داشت. و هم چنين در نوع لباس از ابريشم و پنبه و كتان تا مال كوچك ضايع نشود. و در خوراك جايز است تسويه آنها در حساب نفقه. چنانكه علامه در تحرير تصريح به آن كرده. و ظاهر تذكره هم اين است. و دليل مسأله در ملاحظۀ مدارك، معلوم است. چون گاه است كه مثلا رخت صغير بزرگ چهار زرع كرباس مىخواهد و از كوچك دو زرع. و هم چنين بعضى ابريشمى مىپوشند و بعضى ريسمانى. و اما در خوراك پس ظاهر اين است كه دليل آن خصوص روايت ابى الصباح كنانى است كه در آخر آن مذكور است «قلت: أ رأيت ان كانوا يتامى صغارا و كبارا و بعضهم اعلى كسوة من بعض و بعضهم آكل من بعض، و ما لهم جميعا (؟) فقال:

اما الكسوة فعلى كل انسان منهم ثمن كسوته. و اما الطعام فاجعلوه، جميعا. فان الصغير يوشك ان ياكل مثل الكبير» [١] و علامه در تذكره به اين حديث استدلال كرده و هر چند در سند آن محمد بن فضيل [١] هست و لكن علامه در مختلف مكرر تصريح كرده «حديثى را كه محمد بن فضيل از ابى الصباح روايت كرده و مضمون آن هم موافق نفى عسر و حرج است». و در تذكره كه كتاب «نقل خلاف» است خلافى هم نقل نكرده. و ابن ادريس نيز در سراير تصريح كرده است به

[١] حدود هشت نفر به نام «محمد بن فضيل» در منابع رجالى ياد شدهاند كه تنها «محمد بن فضيل بن غزوان الضبي» توثيق شده است كه از اصحاب امام صادق (ع) است و آن كه در حديث ما اسمش آمده از متأخرين اصحاب است كه مرحوم كلينى تنها با دو واسطه از او روايت مىكند

[١]: وسائل: ابواب ما يكتسب به، باب ٧٣ ح ١. توضيح: صدر حديث مذكور تحت شماره ٣ باب ٧٢ وارد شده است.