تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٠٦ - دست و پاى گل آلود را بوسه گاه مردم قرار ندهيد

نُورَنا وَاِغْفِرْ لَنا إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ . » ٦٦ : ٨ [١] ( اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد توبهء نصوحى به سوى خدا نماييد ، باشد كه خداى شما از گناهانتان بگذرد و شما را به بهشتى وارد كند كه از زيرش چشمه سارها در جريان است ، در آن روز رستاخيز خدا پيامبر و كسانى را كه با او ايمان آورده‌اند ، رسوا نخواهد ساخت . نورشان در پيش رو و طرف راستشان حركت خواهد كرد . آنان خواهند گفت : خداوندا ، نور ما را تكميل فرما و ما را ببخشا ، به تحقيق تو بهر چيز توانايى )
روز گشتى پاى بوسش گشته ما ز انكه بودى پاكش از گل هر دو پا
دست و پاى گل آلود را بوسه گاه مردم قرار ندهيد .
مى دانيد معناى بوسه چيست ؟ بوسه معناى بسيار گسترده‌اى دارد كه از ابراز انقباض روانى به وسيلهء غنچه كردن لبها و باز كردن آنها با صداى مخصوص كه انبساط روانى را باز گو مى كند و احساس رهايى از زنجير اجبارى تملق و چاپلوسى و بيم و هراس را در بر دارد ، گرفته ، تا خلاصه كردن جان در ميان دو لب و منفجر ساختن اختيارى آن در مقابل جان محبوب كه دست و پا و گونه و پيشانى نمايشگر جسمانى آن است ، شامل مى شود .
بنا بر اين بوسه يعنى پيك جان آدمى و شئون آن به جلوه گاه جان محبوب . پيغام و نامه‌اى كه اين پيك مى آورد ، آن اندازه مختلف و متكثر است كه ارتباط جانهاى آدميان با يكديگر .
پس ارزش هر بوسه‌اى بستگى به ارزش ارتباط ميان دو جان دارد كه از

[١] سوره التحريم ، آيهء ٨ . .