تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٠٨ - آيا در جريان قضاى الهى ، آدم بينا با نابينا فرق دارد ؟

وقتى كه شعله‌اى در بنزين انداخته شود ، آن بنزين زبانه خواهد كشيد ، اين است قانون الهى .
همچنين بىاعتنايى به تعهد و مسئوليت ، تبه كارى انسانى را دير يا زود بروز خواهد داد ، اين است قانون الهى .
قاعدهء پرده پوشى الهى در حقيقت ، ما فوق قوانين جارى در حوادث ديگر است .
اين لطفى است كه از عدالت به معناى عالى الهى سر چشمه مى گيرد و تا چند صباحى ديده گان و مشاعر ساير انسانها را از كردار گنهكار منصرف مى سازد ، يا ترتيب حوادث با وضعى جريان پيدا مى كند كه از رسوايى گنهكار جلوگيرى مى كند ولى .

چون كه از حد بگذرد رسوا كند
((٣٣٢)) آدما تو نيستى كور از نظر ليك إذا جاء القضاء عمى البصر
((٣٣٣)) عمرها بايد به نادر گاه گاه تا كه بينا از قضا افتد به چاه
((٣٣٤)) كور را خود اين قضا همراه اوست كه مر او را اوفتادن طبع و خوست
آيا در جريان قضاى الهى ، آدم بينا با نابينا فرق دارد ؟
اگر جلال الدين تفاوت جريان قضاى الهى را در بارهء انسانها به جهت تفاوت موقعيتهاى وجودى آنان بيان مى كرد ، مسئله‌اى كاملًا روشن بود ، ولى در دو بيت مورد تحليل اختلاف انسانها را در مجراى قضاى الهى ، ناشى از اختلاف آنان در بينايى و نابينايى مى داند .
اين مطلب در كشف نظريات جلال الدين در موضوع قضا و قدر اهميت فوق العادهء