تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٦٩ - ديباچهء دفتر چهارم مثنوى

ديباچهء دفتر چهارم مثنوى بنام خداوند بخشنده و مهربان سپاس شايسته مر خدا را است . درود به بهترين مردمش محمد و فرزندان و ياران و اولاد او باد .
اين است سفر چهارم به سوى بهترين منزلگاه و با عظمتترين منافع ، دلهاى عارفان با مطالعهء اين دفتر چنان مسرور مى شود كه باغها به وسيله ريزش باران از ابر و چنان احساس راحت و آرامش مى نمايند كه ديده گان آدمى به رؤياى گوارا انس مى گيرد .
آسايش و راحتى ارواح و شفاى ديده هاى ناتوان در اين دفتر چهارم است : و اين دفتر چنان است كه انسانهاى مخلص مى خواهند و هوا خواهش هستند و رهروان راه حق جستجويش مى كنند و آرزومندش مى باشند . روشنايى ديده گان و سرور بخش نفوس .
براى كسى كه در صدد چيدن ، بهترين ميوه ها و با عظمتترين مقاصد و آرزوهاست .
اين دفتر بيماران روحى را به طبيبش مى رساند و عاظق را به معشوقش .
اين دفتر ، « سپاس خدا را » از بزرگترين موهبتهاى الهى و گران قيمتترين عطايا و تجديد كنندهء عهد انس و الفت و آسان كنندهء مشكلات مردم تصنع پرست است .
مطالعه و نظر در اين دفتر موجب تأسف كسانى است كه دور از آنند و باعث خوشحالى و سپاس گزارى است براى كسانى كه با غوطه ور شدن در معارف الهى اين دفتر به سعادت نائل مى گردند . سينهء سيمانش اين دفتر از حقايقى آراسته شده است