تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٩٨ - تفسير ابيات

تفسير ابيات براى همين بود كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : من و ياران من ، در طوفان حوادث هستى و بحرانهاى فكرى مانند كشتى نوح هستيم ، هر كس به اين كشتى پناهنده شود ، پيروز خواهد گشت . تو در آن هنگام كه همنشين و پيرو رهبر الهى هستى از هر گونه زشتىها بر كنار بوده و مانند كشتى مشغول حركت به سوى درجات اعلاى انسانيت مى باشى . تو با پيروى از رهبر الهى در پناه آن جان نورانى قرار گرفته‌اى كه بخشيدن جان از مزاياى او است ، تو با دمسازى رهبر مانند كسى كه در كشتى متحرك خوابيده است ، آرام آرام به ساحل حق و حقيقت رهسپار گشته‌اى ولى خود از آن حركت چيزى احساس نمى كنى . اين اصل را فراموش مكن ، هرگز از صاحبان رسالت دوران خود غفلت نداشته باش و از پيوند با آنان سرباز مزن ، تو به خودى خود توانايى راندن كشتى وجود خويش را ندارى . اگر هم موجوديتت براى خود مستند شود و گمان كنى كه تو مانند شير دلاورى ، لحظاتى در انديشهء عميق خود را بررسى نما ، خواهى ديد كه اگر بخواهى بدون راهبر و دليل رهسپار كوى شدنهاى مترقيانه گردى -
« همچو روبه در ضلالى و ذليل »
تو كه خيال پرواز در فضاى رشد روحى در مغز مى پرورانى -

((٥٤٤)) هين مپر الَّا كه با پرهاى شيخ تا ببينى عون لشكرهاى شيخ
گمان مبر كه رهبر الهى همواره در يك حال با تو روبه رو خواهد گشت ، بلكه

((٥٤٥)) يك زمانى موج لطفش بال توست آتش قهرش دمى حمال توست
مبادا اين رو در رو قرار گرفتنهاى متضاد ، شخصيت ترا متلاشى سازد و نتوانى هماهنگى امواج لطف و آتش قهرش را در پيش برد روحى وجود خويش درك كنى . اين خود قانون تربيت و كشش روحى است كه :


((٥٤٧)) يك زمان چون خاك سبزت مى كند يك زمان پر باد و گبزت مى كند