تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٠٧ - پرده هايى كه از عنايت خداوندى روى گناهان ما كشيده مى شود نبايد ما را مغرور بسازد

((٣٢٣)) گر بپوشيمش ز بنده پرورى تو چرا بىرويى از حد مى برى
پرده هايى كه از عنايت خداوندى روى گناهان ما كشيده مى شود نبايد ما را مغرور بسازد .
يكى از اوصاف پاك الهى ، ستارى او است .
روى خطاها و گناهان آدميان پرده ها مى كشد و جريان حوادث را بترتيبى پيش مى آورد كه گناه و انحراف انسانى نمودار نمى گردد ، اين لطف و عنايت براى آن است كه گناهان اولى و دومى و همچنين تا چند بار ديگر ، نمى تواند وجدان آدمى را مختل نموده و خاصيت قطب نمايى آن را از بين ببرد ، حتى اگر كوچكترين فرصتى براى حركت و فعاليت وجدان باقى بماند ، باز لطف الهى نمى گذارد بندهء ناتوانش رسوا گردد ، لذا :

لطف حق با تو مداراها كند
باشد كه بر گردى و با ندامت واقعى و اجتناب از گناه روح را تصفيه نمايى . مخصوصاً با در نظر داشتن اين اصل - « إِنَّ الله لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ » ١٣ : ١١ . (١) بايد گفت كه خدا هرگز يك انسان را رسوا و بد بخت نمى سازد ، بلكه اين خود انسان است كه با دست خود موجوديتش را عوض مى كند .
پس در حقيقت خداوند پردهء كسى را نمى درد و رسوايش نمى سازد ، بلكه او براى هر جريان و رويدادى در دو قلمرو انسان و جهان قوانينى وضع كرده است كه مطابق آن قوانين ، حوادث به نتايج خود مى پيوندد و روابط يكديگر را دنبال هم مى كشانند .

(١) سوره الرعد ، آيهء ١١ . .