يعنى مركز وزش و برخورد اين باد سوزان و خشك كننده، زراعت كسانى است كه به خود ستم كردند، اشاره به اين كه اين زراعت كنندگان در انتخاب زمان و مكان زراعت، دقت لازم را به عمل نياورده و بذر خود را يا در سرزمينى پاشيده‌اند كه در معرض وزش چنين طوفان‌هائى بوده است.
و يا از نظر زمان، وقتى را انتخاب كرده‌اند كه فصل وزش باد سموم بوده است، و به اين ترتيب به خود ستم كرده‌اند.
افراد بى ايمان نيز در انتخاب زمان و محل انفاق، به خود ستم مى‌كنند و سرمايه‌هاى خود را بى مورد بر باد مى‌دهند.
از آنچه در بالا اشاره شد، با توجه به قرائنى كه در آيه وجود دارد معلوم مى‌شود اين تشبيه در حقيقت در ميان دو چيز است:
يكى تشبيه انفاق آنها به زراعت بى‌موقع و در غير محل مناسب.
و ديگرى تشبيه انگيزه‌هاى انفاق به بادهاى سرد و سوزان.
و بنابراين آيه خالى از تقدير نيست و معنى جمله «مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ» اين است كه مثال انگيزه انفاق‌هاى آنها همچون باد خشك و سرد يا سوزانى است (دقت كنيد).
جمعى از مفسران گفته‌اند: اين آيه اشاره به اموالى مى‌كند كه دشمنان اسلام در راه كوبيدن اين آئين صرف مى‌كردند، و به وسيله آن دشمنان را بر ضد پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تحريك مى‌نمودند.
و يا اموالى كه يهوديان به دانشمندان خود در برابر تحريف آيات كتب آسمانى مى‌دادند.
ولى روشن است: آيه يك معنى وسيع دارد كه اينها و غير اينها را شامل مى‌شود.