در اينجا سؤالى پيش مى‌آيد كه با تقاضاى آمرزش گناهان، پوشيدن سيئات و بخشش آنها چه معنى دارد؟.
با توجه به ساير آيات قرآن پاسخ اين سؤال روشن مىشود؛ زيرا از آيه ٣١ سوره «نساء»: انْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرُ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ: «اگر از گناهان كبيره دورى كنيد ما سيئات شما را مى‌پوشانيم و از بين مى‌بريم» چنين استفاده مى‌شود كه سيئات به گناهان صغيره گفته مى‌شود.
بنابراين، خردمندان نخست از خدا تقاضاى عفو از لغزش‌هاى بزرگ مى‌كنند و به دنبال آن تقاضاى از بين رفتن آثار گناهان صغيره دارند.
***
آنها در آخرين مرحله و پس از پيمودن راه توحيد و ايمان به رستاخيز و اجابت دعوت پيامبران و انجام وظائف و مسئوليت‌هاى خويش از خداى خود تقاضا مى‌كنند و مى‌گويند اكنون كه ما به پيمان خويش وفا كرديم «بار الها! آنچه را به وسيله پيامبران وعده و مژده دادى به ما مرحمت كن، و ما را در روز رستاخيز رسوا مگردان؛ زيرا تو هرگز از آنچه وعده مى‌دهى تخلف نمى‌كنى» «رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى‌ رُسُلِكَ وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْميعادَ».
تكيه كردن روى عنوان «رسوا نشدن» بار ديگر اين حقيقت را تأكيد مى‌كند كه آنها به خاطر اهميتى كه براى شخصيت خويش قائلند، رسوائى را از دردناكترين مجازات‌ها مى‌دانند و لذا انگشت روى آن مى‌گذارند.
از امام صادق عليه السلام نقل شده: «هر كسى را كه كار مهمى پيش آيد پنج بار بگويد: «رَبَّنا» خداوند او را از آنچه مى‌ترسد رهائى مى‌بخشد و به آنچه اميد دارد نائل مى‌گرداند.
عرض كردند: چگونه پنج بار «رَبَّنا» بگويد؟