اصولًا ملتى كه بر اثر سستى اكثريتش، محكوم به شكست است بالاخره طعم مرگ را خواهد چشيد چه بهتر كه آن را در ميدان جهاد و در زير ضربات شمشير دشمن در حال مبارزه افتخار آميز ببيند، نه اين كه در خانه‌اش بر سر او بريزند و او را با ذلت در ميان بستر از بين ببرند.
ديگر اين كه بايد اين حوادث پيش بيايد و هر كس آنچه در دل دارد آشكار كند و صفوف مشخص گردد.
به علاوه افراد تدريجاً پرورش يابند و نيات آنها خالص و ايمان آنها محكم و قلوب آنها پاك شود، لذا مى‌فرمايد: «اينها براى اين است كه خداوند آنچه در سينه‌ها داريد بيازمايد و آنچه را در دل‌هاى شما است خالص گرداند» «وَ لِيَبْتَلِيَ اللَّهُ ما في‌ صُدُورِكُمْ وَ لِيُمَحِّصَ ما في‌ قُلُوبِكُمْ».
و در پايان آيه مى‌گويد: «خداوند اسرار درون سينه‌ها را مى‌داند» «وَ اللَّهُ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ».
و به همين دليل، تنها به اعمال مردم نگاه نمى‌كند بلكه مى‌خواهد قلوب آنها را نيز بيازمايد و از هر گونه آلودگى به شرك و نفاق و شك و ترديد پاك سازد.
***