١٩٩ وَ إِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَمَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ خاشِعينَ لِلَّهِ لا يَشْتَرُونَ بِآياتِ اللَّهِ ثَمَناً قَليلًا أُولئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللَّهَ سَريعُ الْحِسابِ
ترجمه:
١٩٩- و از اهل كتاب كسانى هستند كه به خدا، و آنچه بر شما نازل شده، و آنچه بر خودشان نازل گرديده، ايمان دارند؛ در برابر (فرمان) خدا خاضعند؛ و آيات خدا را به بهاى ناچيزى نمى‌فروشند. پاداش آنها، نزد پروردگارشان است. خداوند، سريع الحساب است. (تمام اعمال نيك آنها را به سرعت حساب مى‌كند، و پاداش مى‌دهد).
شأن نزول:
اين آيه به گفته بيشتر مفسران درباره مؤمنان اهل كتاب است، آنهائى كه دست از تعصب‌هاى ناروا برداشتند و به صفوف مسلمانان پيوستند، كه تعداد قابل ملاحظه‌اى از مسيحيان و يهود را تشكيل مى‌دادند.
ولى به عقيده جمعى از مفسران، آيه در مورد نجاشى زمامدار رعيت‌پرور حبشه نازل گرديد، اگر چه مفهوم آن يك مفهوم وسيع است.
در سال نهم هجرى در ماه رجب «نجاشى» وفات يافت، خبر درگذشت او با يك الهام الهى در همان روز به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، پيامبر صلى الله عليه و آله به مسلمانان فرمود:
يكى از برادران شما در خارج از سرزمين حجاز از دنيا رفته است، حاضر شويد تا به پاس خدماتى كه در حق مسلمانان كرده است بر او نماز گذاريم.
بعضى سؤال كردند او كيست؟