است، مى‌فرمايد: «آنها كسانى هستند كه (نه تنها خودشان از نيكى كردن به مردم) بخل مى‌ورزند، بلكه ديگران را نيز به بخل دعوت مى‌كنند» «الَّذينَ يَبْخَلُونَ وَ يَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ».
علاوه بر اين سعى دارند «آنچه را كه خداوند از فضل (و رحمت) خود به آنان داده كتمان كنند» «وَ يَكْتُمُونَ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ».
مبادا افراد اجتماع از آنان توقعى پيدا كنند.
سپس سرانجام و عاقبت كار آنها را چنين بيان مى‌كند: «ما براى كافران عذاب خوار كننده‌اى مهيا ساخته‌ايم» «وَ أَعْتَدْنا لِلْكافِرينَ عَذاباً مُهيناً».
شايد سرّ اين تعبير آن باشد كه «بخل» غالباً از كفر سرچشمه مى‌گيرد؛ زيرا افراد بخيل، در واقع ايمان كامل به مواهب بى‌پايان پروردگار و وعده‌هاى او نسبت به نيكوكاران ندارند، فكر مى‌كنند كمك به ديگران آنها را بيچاره خواهد كرد.
و اين كه مى‌گويد: عذاب آنها خوار كننده است براى اين است كه جزاى «تكبر» و «خود برتربينى» را از اين راه ببينند.
ضمناً بايد توجه داشت بخل منحصر به امور مالى نيست، بلكه گرفتگى در هر نوع موهبت الهى را شامل مى‌شود، بسيارند كسانى كه در امور مالى بخيل نيستند ولى در علم، دانش و مسائل ديگرى از اين قبيل بخل مى‌ورزند!
***
در آيه دوم، به يكى ديگر از صفات متكبران خود خواه اشاره كرده، مى‌فرمايد: «آنها كسانى هستند كه به خاطر تظاهر و نشان دادن به مردم انفاق مى‌كنند (و براى كسب شهرت و مقام است) و به خدا و روز رستاخيز ايمان نمى‌آورند» «وَ الَّذينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ