مى‌توان استفاده كرد، از جمله آيات ٣٧ تا ٣٩ سوره «نازعات»: فَأَمَّا مَنْ طَغى‌* وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا* فَانَّ الْجَحِيمَ هِىَ الْمَأْوى‌: «اما آنها كه طغيان كنند* و زندگى دنيا را مقدم بشمرند* جايگاهشان دوزخ است».
د- صغائر و موقعيت گناهكار
در صورتى كه گناهان صغيره از افرادى سر بزند كه موقعيت خاصى در اجتماع دارند و لغزش‌هاى آنها با ديگران برابر محسوب نمى‌شود، بلكه ممكن است سرمشق ديگران و سنتى در اجتماع گردد، چنان كه قرآن درباره همسران پيامبر صلى الله عليه و آله در آيه ٣٠ سوره «احزاب» مى‌گويد: مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ يُضاعَفْ لَهَا العَذابُ: «اگر شما كار زشتى انجام دهيد مجازات آن را دو برابر خواهيد ديد».
و از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود: مَنْ سَنَّ سُنَّةً سَيِّئَةً فَعَلَيْهِ وِزْرُها وَ وِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِها لا يَنْقُصُ مِنْ أَوْزارِهِمْ شَيْئاً: «هر كس سنت بدى بگذارد گناه آن بر او است و همچنين گناه تمام كسانى كه به آن عمل كنند، بدون اين كه از گناه آنها چيزى كاسته شود»! «١»
ه- افتخار به گناه
در صورتى كه گناهكار از انجام گناه خوشحال و مسرور باشد و به آن افتخار كند، چنان كه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده: مَنْ أَذْنَبَ ذَنْباً وَ هُوَ ضاحِكٌ دَخَلَ النَّارَ وَ هُوَ باكٍ: «هر كس گناهى كند در حالى كه خندان باشد در آتش وارد مى‌شود در حالى كه گريان است». «٢»