٨ وَ إِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى‌ وَ الْيَتامى‌ وَ الْمَساكينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً
ترجمه:
٨- و اگر به هنگام تقسيم (ارث)، خويشاوندان (و طبقه‌اى كه ارث نمى‌برند،) و يتيمان و مستمندان، حضور داشته باشند، چيزى از آن اموال را به آنها بدهيد! و با آنان به طور شايسته سخن بگوئيد!
تفسير:
يك حكم اخلاقى
اين آيه مسلماً بعد از قانون تقسيم ارث نازل شده؛ زيرا مى‌فرمايد: «هر گاه در مجلس تقسيم ارث، خويشاوندان، يتيمان و مستمندان حاضر شدند، چيزى از آن به آنها بدهيد» «وَ إِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى‌ وَ الْيَتامى‌ وَ الْمَساكينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ».
بنابراين، محتواى آيه يك حكم اخلاقى و استحبابى درباره طبقاتى است كه با وجود طبقات نزديك‌تر، از ارث بردن محرومند.
آيه مى‌گويد: اگر در مجلس تقسيم ارث، جمعى از خويشاوندان درجه دو يا سه و همچنين بعضى از يتيمان و مستمندان حضور داشته باشند، چيزى از مال به آنها بدهيد، و به اين ترتيب جلو تحريك حس حسادت و كينه‌توزى آنها را- كه ممكن است بر اثر محروم بودن از ارث، شعله‌ور گردد- بگيريد و پيوند خويشاوندى انسانى خود را به اين وسيله محكم كنيد.