١٥٦ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَكُونُوا كَالَّذينَ كَفَرُوا وَ قالُوا لِا خْوانِهِمْ إِذا ضَرَبُوا فِي الأَرْضِ أَوْ كانُوا غُزّىً لَوْ كانُوا عِنْدَنا ما ماتُوا وَ ما قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذلِكَ حَسْرَةً في‌ قُلُوبِهِمْ وَ اللَّهُ يُحْيي‌ وَ يُميتُ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ
١٥٧ وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ في‌ سَبيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَحْمَةٌ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
١٥٨ وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَا لَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ
ترجمه:
١٥٦- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! همانند كافران نباشيد كه چون برادرانشان به مسافرتى مى‌روند (و از دنيا مى‌روند)، يا در جنگ شركت مى‌كنند، مى‌گويند: «اگر آنها نزد ما بودند، نمى‌مردند و كشته نمى‌شدند»! (شما از اين گونه سخنان نگوئيد) تا خدا اين حسرت را بر دل آنها (كافران) بگذارد. خداوند، زنده مى‌كند و مى‌ميراند؛ (و زندگى و مرگ به دست اوست؛) و خدا به آنچه انجام مى‌دهيد، بيناست.
١٥٧- اگر هم در راه خدا كشته شويد يا بميريد، (زيان نكرده‌ايد؛ زيرا) آمرزش و رحمت خدا، از تمام آنچه آنها (در طول عمر خود) جمع‌آورى مى‌كنند، بهتر است.
١٥٨- اگر بميريد يا كشته شويد، به سوى خدا محشور مى‌شويد.