ايراد اين سخنان به دشمن حمله نمود تا كشته شد، ولى به زودى روشن گرديد كه پيامبر زنده است و اين خبر اشتباه بوده است يا دروغ، آيه فوق در اين مورد نازل گرديد و دسته اول را سخت نكوهش كرد. «١»
تفسير:
فرد پرستى ممنوع
با استفاده از حوادث جنگ احد، آيه، حقيقت ديگرى را به مسلمانان مى‌آموزد و آن اين كه اسلام آئين فرد پرستى نيست و به فرض كه پيامبر در اين ميدان شربت شهادت مى‌نوشيد وظيفه مسلمانان بدون ترديد ادامه مبارزه بود؛ زيرا با مرگ يا شهادت پيامبر صلى الله عليه و آله، اسلام پايان نمى‌يابد، بلكه آئين حقى است كه تا ابد جاويدان خواهد ماند.
مسأله فرد پرستى از بزرگ‌ترين خطراتى است كه مبارزاتِ هدفى را تهديد مى‌كند، وابستگى به شخص معين، اگر چه پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله باشد، مفهومش پايان يافتن كوشش و تلاش براى پيشرفت، به هنگام از دست رفتن آن شخص است و اين وابستگى يكى از نشانه‌هاى بارز عدم رشد اجتماعى است.
مبارزه پيامبر صلى الله عليه و آله با فرد پرستى يكى ديگر از نشانه‌هاى حقانيت و عظمت او است؛ زيرا اگر او به خاطر شخص خويش قيام كرده بود، لازم بود اين فكر را در مردم تقويت كند كه همه چيز به وجود او بستگى دارد و اگر او از ميان برود همه چيز پايان خواهد يافت.
ولى رهبران راستين همانند پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله هيچ گاه مردم را به چنين افكارى تشويق نمى‌كنند، بلكه به شدت با آن مبارزه مى‌كنند، و به آنها مى‌گويند: