تفسير:
شكست پس از پيروزى
در ماجراى جنگ احد گفتيم، مسلمانان در آغاز جنگ با اتحاد و شجاعت خاصى جنگيدند، و به زودى پيروز شدند، لشكر دشمن از هم پراكنده شد و موجى از شادى سراسر لشكر اسلام را فرا گرفت.
ولى نافرمانى جمعى از تيراندازان كه در شكاف كوه «عينين» به سركردگى «عبداللَّه بن جبير» مى‌جنگيدند و رها كردن آن سنگر حساس، و مشغول شدن آنها و ديگران به جمع‌آورى غنائم، سبب شد كه ورق برگردد و شكست سختى به لشكر اسلام وارد شود.
هنگامى كه مسلمانان با دادن تلفات و خسارات سنگين به «مدينه» بازگشتند با يكديگر مى‌گفتند: مگر خداوند به ما وعده فتح و پيروزى نداده بود؟ پس چرا در اين جنگ شكست خورديم؟
آيات فوق به آنها پاسخ مى‌گويد و علل شكست را توضيح مى‌دهد. اكنون به تفسير جزئيات آيات باز مى‌گرديم:
در نخستين آيه، قرآن مى‌گويد: «خداوند وعده خود را به شما تحقق بخشيد، در آن هنگام كه دشمنان را به فرمان او به قتل مى‌رسانديد، تا اين كه سست شديد» «وَ لَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ «١» بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذا فَشِلْتُمْ». «٢»
وعده خدا درباره پيروزى شما كاملًا درست بود و به همين دليل در آغاز جنگ پيروز شديد و به فرمان خدا دشمن را پراكنده ساختيد و اين وعده پيروزى تا زمانى كه دست از استقامت و پيروزى فرمان پيغمبر برنداشته بوديد ادامه