١١٣ لَيْسُوا سَواءً مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ أُمَّةٌ قائِمَةٌ يَتْلُونَ آياتِ اللَّهِ آناءَ اللَّيْلِ وَ هُمْ يَسْجُدُونَ
١١٤ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآْخِرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ أُولئِكَ مِنَ الصَّالِحينَ
١١٥ وَ ما يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ وَ اللَّهُ عَليمٌ بِالْمُتَّقينَ
ترجمه:
١١٣- آنها يكسان نيستند؛ از اهل كتاب، جمعيتى هستند كه (به حق) قيام مى‌كنند؛ و پيوسته در اوقات شب، آيات خدا را مى‌خوانند؛ در حالى كه سجده مى‌نمايند.
١١٤- به خدا و روز واپسين ايمان مى‌آورند؛ امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند؛ و در انجام كارهاى نيك، پيشى مى‌گيرند؛ و آنها از صالحانند.
١١٥- و آنچه از اعمال نيك انجام دهند، هرگز كفران نخواهد شد؛ (و پاداش شايسته آن را مى‌بينند) و خدا از پرهيزكاران، آگاه است.
شأن نزول:
مى‌گويند: هنگامى كه «عبداللَّه بن سلام»- از دانشمندان يهود- با جمع ديگرى از آنها اسلام آوردند، يهوديان و مخصوصاً بزرگان آنها از اين حادثه، بسيار ناراحت شدند، و در صدد بر آمدند آنها را متهم به شرارت سازند تا در انظار يهوديان، پست جلوه كنند، و عمل آنها سرمشقى براى ديگران نشود، لذا علماى يهود اين شعار را در ميان آنها پخش كردند كه تنها جمعى از اشرار ما به