تفسير:
ازدواج با همسر پدر ممنوع
همان طور كه در شأن نزول نيز اشاره شد، آيه، خط بطلان به يكى از اعمال ناپسند دوران جاهليت مى‌كشد، مى‌فرمايد: «با زنانى كه پدران شما با آنها ازدواج كرده‌اند ازدواج نكنيد» «وَ لا تَنْكِحُوا ما نَكَحَ آباؤُكُمْ مِنَ النِّساءِ».
اما از آنجا كه هيچ قانونى- معمولًا- شامل گذشته نمى‌شود، اضافه مى‌فرمايد: «مگر ازدواج‌هائى كه پيش از اين انجام شده است» «إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ».
پس از آن براى تأكيد مطلب، سه تعبير شديد درباره اين نوع ازدواج بيان مى‌فرمايد: نخست اين كه: «اين عمل، كار بسيار زشتى است» «إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً».
و بعد اضافه مى‌كند: «عملى است كه موجب تنفر در افكار مردم است» يعنى طبع بشر آن را نمى‌پسندد «وَ مَقْتاً».
و در پايان مى‌فرمايد: «روش نادرستى است» «وَ ساءَ سَبيلًا».
حتى در تاريخ مى‌خوانيم: مردم جاهلى نيز اين نوع ازدواج را «مقت» (تنفرآميز) و فرزندانى كه ثمره آن بودند «مقيت» (فرزندان مورد تنفر) مى‌ناميدند.
روشن است: اين حكم به خاطر مصالح و فلسفه‌هاى مختلفى مقرر شده؛ زيرا ازدواج با نامادرى از يكسو، همانند ازدواج با مادر است، چون نامادرى در حكم مادر دوم محسوب مى‌شود.
و از سوى ديگر، تجاوز به حريم پدر و هتك احترام او است.
و از همه گذشته، اين عمل، تخم نفاق را در ميان فرزندان يك شخص مى‌پاشد؛ زيرا ممكن است بر سر تصاحب نامادرى ميان آنها اختلاف واقع شود،