و روشنائى خود قرار داده است.
اگر درست فكر كنيم مى‌بينيم: اين قدرت عظيم چيزى جز نتيجه به هم پيوستن قدرت‌هاى ناچيز دانه‌هاى باران نيست و آن گاه به اهميت اتحاد و كوشش‌هاى دسته جمعى انسان‌ها واقف مى‌شويم.
در احاديث فراوانى كه از پيامبر و پيشوايان بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله به ما رسيده به لزوم و اهميت اين موضوع با عبارات مختلفى اشاره شده است:
در يك مورد پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: الْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيانِ يُشَيِّدُ بَعْضُهُ بَعْضاً: «افراد با ايمان نسبت به يكديگر همانند اجزاى يك ساختمانند كه هر جزئى از آن جزء ديگر را محكم نگاه مى‌دارد». «١»
و نيز فرمود: الْمُؤْمِنُونَ كَالنَّفْسِ الْواحِدَةِ: «مؤمنان همچون يك روحند». «٢»
و نيز مى‌فرمايد: مَثَلُ الْمُؤْمِنِيْنَ فِى تَوادِّهِمْ وَ تَراحُمِهِمْ‌كَمَثَلِ الْجَسَدِ الْواحِدِ اذَا اشْتَكى‌ بَعْضُهُ تَداعى‌ سائِرُهُ بِالسَّهَرِ وَ الْحُمّى‌: «مثل افراد با ايمان در دوستى و نيكى به يكديگر، همچون اعضاى يك پيكر است كه چون بعضى از آن رنجور شود و به درد آيد اعضاى ديگر را قرار و آرامش نخواهد بود». «٣»
***