اما بايد توجه داشت: لازمه تفسير فوق اين خواهد بود كه كمله «صلوة» در آيه به دو معنى آمده باشد يكى به معنى خود «نماز» و ديگر به معنى «محل نماز»؛ زيرا دو حكم مختلف در آيه فوق بيان شده: يكى خوددارى از نماز در حال مستى و ديگرى خوددارى جنب از ورود در مساجد، البته استعمال يك لفظ در دو معنى يا بيشتر چنان كه در اصول گفته‌ايم، مانعى ندارد، ولى خلاف ظاهر است و بدون قرينه جايز نيست، گر چه ممكن است روايات فوق قرينه آن باشد.
٣- جواز نماز خواندن يا عبور از مسجد بعد از غسل كردن
چنان كه مى‌فرمايد: «به نماز نزديك نشويد تا غسل كنيد» «حَتَّى‌ تَغْتَسِلُوا».
٤- تيمم براى معذورين
در جمله بعد كه در حقيقت تمام موارد تشريع تيمم جمع است، موارد عذر براى غسل كردن را بر شمرده است: نخست به موردى كه آب براى بدن ضرر داشته باشد، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «اگر بيمار باشيد و يا در سفر» «وَ إِنْ كُنْتُمْ مَرْضى‌ أَوْ عَلى‌ سَفَرٍ».
پس از آن به مواردى كه انسان به آب دسترسى ندارد، يا استعمال آب برايش ممكن نيست، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «يا هنگامى كه از قضاى حاجت برگشتيد و يا با زنان آميزش جنسى داشتيد» «أَوْ جاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغائِطِ أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ».
«و دسترسى به آب نداشتيد» «فَلَمْ تَجِدُوا ماءً».
«در اين موقع با خاك پاكيزه‌اى تيمم كنيد» «فَتَيَمَّمُوا صَعيداً طَيِّباً».
سپس طرز تيمم را بيان فرموده، مى‌گويد: «سپس صورت و دست‌هاى خود را مسح كنيد» «فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَ أَيْديكُمْ».
و در پايان آيه اشاره به اين حقيقت مى‌كند كه دستور مزبور، يك نوع تسهيل