كنند.
اينها كسانى هستند كه تمام پل‌ها را پشت سر خود ويران كرده‌اند، راهى براى بازگشت نگذاشته‌اند، پرده حيا و شرم را دريده، لياقت و شايستگى هدايت الهى را كاملًا از دست داده‌اند.
در خطبه‌اى كه بانوى شجاع اسلام زينب كبرى عليها السلام در شام در برابر حكومت خودكامه جبار، ايراد كرد، استدلال به اين آيه را در برابر يزيد طغيانگر كه از مصاديق روشن گنهكار غير قابل بازگشت بود، مى‌خوانيم، آنجا كه مى‌فرمايد:
«تو امروز شادى مى‌كنى و چنين مى‌پندارى كه چون فراخناى جهان را بر ما تنگ كرده‌اى و كرانه‌هاى آسمان را بر ما بسته‌اى و ما را همچون اسيران از اين ديار به آن ديار مى‌برى، نشانه قدرت تو است، و يا در پيشگاه خدا قدرت و منزلتى دارى و ما را در درگاه او راهى نيست!
اشتباه مى‌كنى، اين فرصت و آزادى را خداوند به خاطر اين به تو داده تا پشتت از بار گناه، سنگين گردد و عذاب دردناك در انتظار تو است ...
به خدا سوگند، اگر مسير حوادث زندگى، مرا همچون زن اسير، در پاى تخت تو آورد، تصور نكنى كه در نظر من كمترين شخصيت و ارزشى دارى، من تو را كوچك و پست و درخور هر گونه تحقير و ملامت و توبيخ مى‌شمرم ...
هر كار از دستت ساخته است انجام ده، به خدا سوگند هرگز نور ما را خاموش نتوانى ساخت و وحى جاودانه و آئين حق ما را محو نتوانى نمود، تو نابود مى‌شوى و اين اختر تابناك همچنان خواهد درخشيد». «١»
***