يعنى اموال يتيمان را با اموال خود مخلوط نكنيد، به طورى كه نتيجه‌اش تملك همه باشد، و يا اين كه اموال بد خود را با اموال خوب آنها مخلوط نسازيد، كه نتيجه‌اش پايمال شدن حق يتيمان باشد.
در پايان آيه، براى تأكيد و اثبات اهميت موضوع، مى‌فرمايد: «اين گونه تعدى و تجاوز به اموال يتيمان گناه بزرگى است» «إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبيراً».
«حُوبَة» در اصل به معنى احتياج و نيازى است كه انسان را به گناه مى‌كشاند، و از آنجا كه تجاوزهاى سرپرستان به اموال يتيمان، غالباً بر اثر نياز و يا به بهانه احتياج صورت مى‌گيرد، در آيه فوق به جاى كلمه «اثم» (گناه)، كلمه «حُوبْ» به كار رفته است، تا اشاره به اين حقيقت بوده باشد.
بررسى آيات مختلف قرآن، نشان مى‌دهد: اسلام اهميت فوق العاده‌اى براى اين موضوع قائل شده و با شدت تمام خيانت كنندگان در اموال يتيمان را به مجازات‌هاى شديد تهديد مى‌كند و با عباراتى محكم و قاطع سرپرستان را به مراقبت كامل از اموال يتيمان دعوت مى‌نمايد، كه شرح آن در همين سوره در چند آيه بعد و در ذيل آيات ١٥٢ سوره «انعام» و ٣٤ سوره «اسراء» خواهد آمد.
لحن شديد اين آيات، به قدرى در قلوب مسلمانان مؤثر واقع شد، كه حتى مى‌ترسيدند غذاى مشتركى براى خودشان و يتيمان درست كنند، به همين جهت غذاى آنها را از غذاى خود و فرزندان خويش جدا مى‌ساختند، و اين امر موجب ناراحتى هر دو طرف مى‌شد لذا در آيه ٢٢٠ سوره «بقره» به آنها دستور داده شد:
اگر هدفشان از مخلوط ساختن اموال يا غذاى يتيمان با اموال يا غذاى خود، خير خواهى و اصلاح بوده باشد مانعى ندارد. «١»