در اين كه مقصود از كلمه «برّ» چيست؟ مفسران گفتگوى بسيار دارند.
بعضى آن را به معنى بهشت.
بعضى به معنى پرهيز كارى و تقوا.
و بعضى به معنى پاداش نيك گرفته‌اند، ولى آنچه از آيات قرآن استفاده مى‌شود اين است كه: «برّ» معنى وسيعى دارد و به تمام نيكى‌ها اعم از ايمان و اعمال پاك گفته مى‌شود، چنان كه از آيه ١٧٧ سوره «بقره» استفاده مى‌شود كه:
«ايمان به خدا، و روز جزا، و پيامبران، و كمك به نيازمندان، و نماز و روزه، و وفاى به عهد، و استقامت در برابر مشكلات و حوادث» همه از شعب «برّ» محسوب مى‌شوند.
بنابراين، رسيدن به مقام نيكوكاران واقعى، شرايط زيادى دارد كه يكى از آنها انفاق كردن از اموالى است كه مورد علاقه انسان است؛ زيرا عشق و علاقه واقعى به خدا، و احترام به اصول انسانيت و اخلاق، آن گاه روشن مى‌شود كه انسان بر سر دو راهى قرار گيرد، در يك طرف مال و ثروت يا مقام و منصبى قرار داشته باشد كه مورد علاقه شديد او است، و در طرف مقابل خدا و حقيقت و عواطف انسانيت و نيكوكارى.
اگر از اولى به خاطر دومى صرف نظر كرد معلوم مى‌شود در عشق و علاقه خود صادق است.
و اگر در اين راه حاضر بود تنها از موضوعات جزئى صرف نظر كند، معلوم مى‌شود عشق و علاقه معنوى او نيز به همان پايه است و اين مقياسى است براى سنجش ايمان و شخصيت.
در پايان آيه براى جلب توجه انفاق كنندگان مى‌فرمايد: «آنچه را كه انفاق مى‌كنيد (كم يا زياد از اموال مورد علاقه يا غير مورد علاقه) خدا از همه آنها آگاه