تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣
به افراد يتيم كه هنوز رشد كافى نيافتهاند كمك كنيد، لازم نيست تحت تأثير عواطف حساب نشده، اموالى به دست آنها بسپاريد و آنها را به كارهايى بگماريد كه از آنها ساخته نيست، بلكه به جاى اين كار غير عاقلانه، بهتر است غذا، لباس و مسكن آنها را تأمين كنيد، تا بالغ و رشيد شوند.
در واقع اين يك درس بزرگ اجتماعى است كه قرآن به ما مىدهد كه افراد «قاصر و ناتوان» را به خاطر كمك به شخص آنها به كارهائى كه قدرت انجام آن را ندارند نگماريم؛ زيرا اگر اين كار منفعت جزئى براى آنها داشته باشد ممكن است زيانهاى كلى براى اجتماع به بار آورد. بلكه بايد از طريق كمكهاى بلاعوض و كارهاى سبك و كوچك آنها را اداره كرد.
از اينجا روشن مىشود اين كه: بعضى از كوتهفكران افراد ضعيف و ناتوان را به پستهاى تبليغى و مذهبى براى كمك و ارفاق به آنها انتخاب مىكنند، يكى از زيانبارترين و نابخردانهترين كارهاست.
در جمله بعد، قرآن تعبير جالبى درباره اموال و ثروتها كرده، مىفرمايد:
«اين سرمايههاى شما كه قوام زندگانى و اجتماع شما به آن است و بدون آن نمىتوانيد كمر راست كنيد» به دست سفيهان و اسرافكاران نسپاريد «الَّتي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً».
از اين تعبير به خوبى اهميتى را كه اسلام براى مسائل مالى و اقتصادى قائل است روشن مىشود، و به عكس آنچه در «انجيل» كنونى مىخوانيم كه: «شخص پولدار هرگز وارد ملكوت آسمانها نمىشود» «١» اسلام مىگويد: ملتى كه فقير باشد هرگز نمىتواند كمر راست كند و عجب اين است كه: آنها با آن تعليمات غلط به كجا رسيدهاند، و ما با اين تعليمات عالى در چه مرحلهاى سير مىكنيم؟
در حقيقت آنها از آن خرافات فاصله گرفتهاند و به جائى رسيدهاند و ما هم از اين تعليمات عالى دور ماندهايم و چنين سرگردان شدهايم!