١٠٥ وَ لا تَكُونُوا كَالَّذينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ
ترجمه:
١٠٥- و مانند كسانى نباشيد كه پراكنده شدند و اختلاف كردند؛ (آن هم) پس از آن كه نشانه‌هاى روشن (پروردگار) به آنان رسيد! و آنها عذاب عظيمى دارند.
تفسير:
تفرقه و اختلاف ممنوع
در اين آيه، مجدداً بحث پيرامون مسأله اتحاد و پرهيز از تفرقه و نفاق است.
اين آيه، مسلمانان را از اين كه همانند اقوام پيشين- همچون يهود و نصارى‌- راه تفرقه و اختلاف پيش گيرند و عذاب عظيم براى خود بخرند را بر حذر مى‌دارد، و در حقيقت آنها را به مطالعه تاريخ پيشينيان، و سرنوشت دردناك آنها پس از اختلاف و تفرقه، دعوت مى‌كند.
مى‌فرمايد: «و مانند كسانى نباشيد كه پس از رسيدن نشانه‌هاى روشن پروردگار به آنها پراكنده شدند و اختلاف كردند و آنها عذاب عظيمى دارند» «وَ لا تَكُونُوا كَالَّذينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ».
اصرار و تأكيد قرآن مجيد در اين آيات، درباره اجتناب از تفرقه و نفاق، اشاره به اين است كه اين حادثه در آينده در اجتماع آنها وقوع خواهد يافت؛ زيرا