تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦
١٠٦ يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إيمانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
١٠٧ وَ أَمَّا الَّذينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فيها خالِدُونَ
ترجمه:
١٠٦- (آن عذاب عظيم) روزى خواهد بود كه چهرههائى سفيد، و چهرههائى سياه مىگردد؛ اما آنها كه صورتهايشان سياه شده (به آنها گفته مىشود:) آيا بعد از ايمان، (و اخوت و برادرى در سايه آن) كافر شديد؟! پس بچشيد عذاب را، به سبب آنچه كفر مىورزيديد!
١٠٧- و اما آنها كه چهرههايشان سفيد شده، در رحمت خداوند خواهند بود؛ و جاودانه در آن مىمانند.
تفسير:
چهرههاى نورانى و تاريك
به دنبال هشدارى كه در آيات سابق درباره تفرقه، نفاق و بازگشت به آثار دوران كفر و جاهليت داده شد، در اين دو آيه به نتايج آنها اشاره مىشود كه چگونه كفر و تفرقه و نفاق و بازگشت به جاهليت، موجب روسياهى است؟ و چگونه اسلام و ايمان و اتحاد و صميميت موجب رو سفيدى است؟
نخست مىفرمايد: «در روز رستاخيز چهرههائى نورانى و چهرههائى تاريك و سياه خواهد بود» «يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ».
آن گاه مىافزايد: به آنها كه چهرههائى سياه و تاريك دارند گفته مىشود: