زندگى ساير برزخيان در مقابل آنها چيزى نيست.
***
در آيه بعد، به گوشه‌اى از مزايا و بركات فراوان زندگى برزخى شهيدان اشاره كرده و مى‌فرمايد: «آنها به خاطر نعمت‌هاى فراوانى كه خداوند از فضل خود به آنها بخشيده است خوشحالند» «فَرِحينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ».
«خوشحالى ديگر آنها به خاطر برادران مجاهد آنها است كه در ميدان جنگ شربت شهادت ننوشيده‌اند و به آنها ملحق نشده‌اند؛ زيرا مقامات و پاداش‌هاى آنها را در آن جهان به خوبى مى‌بينند و از اين رو مستبشر، و شاد مى‌شوند» «وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ». «١»
و به دنبال آن مى‌فرمايد: «شهيدان احساس مى‌كنند كه برادران مجاهد آنها، پس از مرگ، هيچگونه اندوهى نسبت به آنچه در دنيا گذارده‌اند ندارند و نه هيچگونه ترسى از روز رستاخيز، و حوادث وحشتناك آن» «أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ».
اين جمله، تفسير ديگرى هم ممكن است داشته باشد و آن اين كه شهيدان علاوه بر اين كه با مشاهده مقامات برادران مجاهدى كه به آنها ملحق نشده‌اند خوشحال مى‌شوند، خودشان هم هيچگونه ترسى از آينده و غمى از گذشته ندارند. «٢»
***
آيه بعد، در حقيقت تأكيد و توضيح بيشترى درباره بشارت‌هائى است كه