«حُدُود» جمع «حدّ» در اصل، به معنى جلوگيرى و منع كردن است، و سپس به هر چيزى كه فاصله ميان دو شى‌ء باشد، و آنها را از هم متمايز سازد، گفته مى‌شود، مثلًا حدّ خانه و حدّ باغ و حدّ شهر و كشور، به نقاطى گفته مى‌شود، كه آنها را از نقاط ديگر جدا مى‌سازد.
تعبير «تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ» در چندين مورد، از آيات قرآن مجيد آمده است، و همه آنها بعد از بيان يك سلسله از احكام و مقررات اجتماعى است، مثلًا در آيه ١٨٧ سوره «بقره» بعد از اعلام ممنوعيت آميزش جنسى در اعتكاف و احكامى درباره روزه، و در آيات ٢٢٩ و ٢٣٠ سوره «بقره» و آيه ١ سوره «طلاق»، بعد از بيان قسمتى از احكام طلاق و در آيه ٤ سوره «مجادله» بعد از بيان كفاره «ظهار» آمده است.
در تمام اين موارد، احكام و قوانينى وجود دارد، كه تجاوز از آنها ممنوع است، و به همين جهت به عنوان مرز الهى شناخته شده‌اند. «١»
پس از اشاره به اين قسمت از حدود و مرزهاى الهى، مى‌فرمايد: «كسانى كه خداوند و پيامبر را اطاعت كنند، و اين مرزها را محترم شمارند، خداوند آنها را در باغ‌هائى از بهشت وارد مى‌كند كه همواره آب از زير درختانش جارى است، جاودانه در آن مى‌مانند» «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدينَ فيها».
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «اين رستگارى و پيروزى بزرگى است» «وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ».
***