١٨٨ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ يَفْرَحُونَ بِما أَتَوْا وَ يُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِما لَمْ يَفْعَلُوا فَلا تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفازَةٍ مِنَ الْعَذابِ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ
١٨٩ وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَديرٌ
ترجمه:
١٨٨- گمان مبر آنها كه از اعمال (زشت) خود خوشحال مى‌شوند، و دوست دارند در برابر كار (نيكى) كه انجام نداده‌اند مورد ستايش قرار گيرند، از عذاب (الهى) بركنارند! (بلكه) براى آنها، عذاب دردناكى است!
١٨٩- و حكومت آسمان‌ها و زمين، از آن خداست؛ و خدا بر همه چيز تواناست.
شأن نزول:
محدثان و مفسران شأن نزول‌هاى متعددى براى آيه فوق نقل كرده‌اند، از جمله اين كه:
جمعى از يهود به هنگامى كه آيات كتب آسمانى خويش را تحريف و كتمان مى‌كردند و به گمان خود، از اين رهگذر نتيجه مى‌گرفتند، از اين عمل خود بسيار شاد و مسرور بودند، و در عين حال دوست مى‌داشتند: مردم آنها را عالم و دانشمند و حامى دين و وظيفه‌شناس بدانند، آيه فوق نازل شد، و به پندار غلط آنها پاسخ گفت. «١»