١١١ لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذىً وَ إِنْ يُقاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الأَدْبارَ ثُمَّ لا يُنْصَرُونَ
١١٢ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ الأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ
ترجمه:
١١١- اهل كتاب هرگز نمى‌توانند به شما زيان برسانند، جز آزارهاى مختصر؛ و اگر با شما پيكار كنند، به شما پشت خواهند كرد (و شكست خواهند خورد)؛ سپس كسى آنها را يارى نمى‌كند.
١١٢- هر كجا يافت شوند، مهر ذلت بر آنان خورده است؛ مگر با ارتباط به خدا، (و تجديد نظر در روش ناپسند خود) و (يا) با ارتباط به مردم (و وابستگى به اين و آن)؛ و به خشم خدا، گرفتار شده‌اند، و مهر بيچارگى بر آنها زده شده؛ چرا كه آنها به آيات خدا، كفر مى‌ورزيدند و پيامبران را به نا حق مى‌كشتند. اينها به خاطر آن است كه گناه كردند؛ و (به حقوق دگران) تجاوز مى‌نمودند.
شأن نزول:
هنگامى كه بعضى از بزرگان روشن ضمير يهود، همچون «عبداللَّه بن سلام» و ياران خود آئين پيشين را ترك گفته و به آئين اسلام گرويدند، جمعى از رؤساى يهود به نزد آنها آمده، زبان به سرزنش و ملامت آنان گشودند و حتى آنها