بهره‌گيرى از زنان نيست، بلكه تمام مهر بنا بر مشهور «١» يا حداقل نيمى از مهر به مجرد عقد ازدواج دائم، واجب مى‌شود.
ثالثاً- بزرگان «اصحاب» و «تابعين» «٢»
مانند «ابن عباس» دانشمند و مفسر معروف اسلام، «ابىّ بن كعب»، «جابر بن عبداللَّه»، «عمران حصين»، «سعيد بن جبير»، «مجاهد»، «قتاده»، «سدّى» و گروه زيادى از مفسران اهل تسنن و تمام مفسران اهل بيت عليهم السلام همگى از آيه فوق، حكم ازدواج موقت را فهميده‌اند تا آنجا كه «فخر رازى» با تمام شهرتى كه در موضوع اشكال‌تراشى در مسائل مربوط به شيعه دارد، بعد از بحث مشروحى درباره آيه مى‌گويد: ما بحث نداريم كه از آيه فوق، حكم جواز «متعه» استفاده مى‌شود، ما مى‌گوئيم: حكم مزبور بعد از مدتى نسخ شده است.
رابعاً- ائمه اهل بيت عليهم السلام كه به اسرار وحى از همه آگاه‌تر بودند، متفقاً آيه را به همين معنى تفسير فرموده‌اند و روايات فراوانى در اين زمينه نقل شده، از جمله:
از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه فرمود: الْمُتْعَةُ نَزَلَ بِهَا الْقُرْآنُ وَ جَرَتْ بِهَا السُّنَّةُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ: «حكم متعه در قرآن نازل شده و سنت پيغمبر صلى الله عليه و آله بر طبق آن جارى گرديده است». «٣»
و از امام باقر عليه السلام نقل شده كه: در پاسخ سؤال «ابو بصير» راجع به «متعه» فرمود: نَزَلَتْ فِى الْقُرْآنِ فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيْضَهً ...: